Εταιρεία Περιβάλλοντος Κύμης

Σήμερα τα φώτα κι ο φωτισμός η χαρά μεγάλη κι ο αγιασμός. Κάτω στον Ιορδάνη τον ποταμό κάθετ' η κυρά μας η Παναγιά. 'Οργανoβαστάει, κερί κρατεί και τον Αϊ-Γιάννη παρακαλεί. 'Αϊ-Γιάννη αφέντη και βαπτιστή βάπτισε κι εμένα Θεού παιδί. Ν' ανεβώ στον ουρανό να μαζέψω ρόδα και λίβανο. Aκούστε τα εδώ!   πηγή εικόνας: https://www.imkifissias.gr/-theofaneies-ka-theofaneia   Τα Θεοφάνια (Φώτα) είναι η τρίτη και τελευταία γιορτή του δωδεκαήμερου, η γιορτή της κάθαρσης της φύσης και του εξαγνισμού των ανθρώπων. Η γιορτή των Φώτων καθιερώθηκε για πρώτη φορά τον 2ο αι. μ.Χ. στην Αίγυπτο, δε γνωρίζουμε όμως πότε υιοθετήθηκε από τους Ορθόδοξους Χριστιανούς της Ανατολής. Παρόλα αυτά όμως είναι γνωστό ότι τον 4ο αιώνα γιορτάζονταν στην Κανά της Γαλιλαίας μαζί η Γέννηση, η Βάπτιση και το πρώτο θαύμα του Χριστού. Περίπου εκείνη την περίοδο υιοθέτησαν τα Θεοφάνια και οι δυτικές εκκλησίες σταδιακά με τελευταία την Εκκλησία της Ρώμης. πηγή: σύλλογος Δασοπροστασίας και Προστασίας Πε...

Πολλοί βιάζονται να τελειώσουν οι Γιορτές. Φάγανε τα Χριστούγεννα, κάνανε δώρα την Πρωτοχρονιά, τώρα ίσα-ίσα που θυμούνται τα Φώτα. Για εμάς τα πράγματα δεν είναι έτσι. Άλλωστε μας ενδιαφέρει εξίσου ο Πολιτισμός με το Περιβάλλον! Τα Φώτα, που στον αρχικό χριστιανισμό ήταν κοινή εορτή με των Χριστουγέννων, είναι επιπλέον γιορτή του νερού, του Ύδατος, των ποταμών και των θαλασσών: ο Αγιασμός των Υδάτων! Θα κλείσουμε λοιπόν για αυτή την χρονιά, αφενός θυμίζοντας τα προηγούμενα σχετικά άρθρα μας (δείτε τα στο Φώτα ) και προσφέροντας άλλο ένα υπέροχο διήγημα για ανάγνωση, το "Φώτα-Ολόφωτα" του Αλεξ. Παπαδιαμαντή σε pdf και στο διαδίκτυο  και σε podcast  !       

Δημοσιεύουμε το πολύ ωραίο κείμενο του φίλου Δ. Κατσαρού για την γιορτή των Φώτων Μαζί με ένα άρθρο-αφιέρωμα δικό μας για τα Φώτα, από τον ιστότοπο του σύλλογου Δασοπροστασίας και Προστασίας Περιβάλλοντος Κύμης , με ημερομηνία Παρασκευή, 04 Ιανουαρίου 2008, το οποίο μπορείτε να δείτε εδώ ). Η γιορτή των Φώτων του Δημ. Κατσαρού Στα μαθητικά μας χρόνια τα Φώτα ή Θεοφάνια δήλωναν το τέλος των διακοπών των Χριστουγέννων. Μόνο το απολυτίκιο θυμάμαι να έχουμε μάθει στο σχολείο να ψάλλουμε. Στην εκκλησία δεν πατάγαμε. Νομίζω ότι πήγαιναν μόνο ο σημαιοφόρος και οι παραστάτες. Στο δε αγιασμό των υδάτων, μόνο σπάνια συμμετείχαμε ως οικογένεια. Όταν το επέτρεπε ο καιρός. Πέρασαν πολλά-πολλά χρόνια, και σε μία θεατρική παράσταση, στη "Νύχτα Του Τράγου" του Σωτήρη Χατζάκη, άκουσα για πρώτη φορά εκτενώς τα κάλαντα των Φώτων. Ήταν η Μάρθα Φριτζήλα, που τραγουδούσε σ' εκείνη την υπέροχη παράσταση, τον Ιανουάριο του 2003, στην Αθήνα, τα κάλαντα των Φώτων της Πάτμου. Με εντυπωσίασε που ...

Μ. Γ . ΒΑΡΒΟΥΝΗΣ, Καθηγητής Λαογραφίας του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης, ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΛΑΪΚΑ ΔΡΩΜΕΝΑ ΚΑΙ ΤΕΛΕΤΟΥΡΓΙΕΣ ΤΟΥ ΧΕΙΜΩΝΑ ΚΑΙ ΤΟΥ ΔΩΔΕΚΑΗΜΕΡΟΥ, Αθήνα 2015 μπορείτε να το διαβάσετε και εδώ πηγή: https://www.researchgate.net/publication/341248621_DROMENA_KAI_TELETOURGIES_TOU_DODEKAEMEROU

Από το "Οι παραδόσεις του ελληνικού λαού" του Νικ. Γ. Πολίτη (ειδ. έκδ. για την εφημ. ΤΟ ΒΗΜΑ, 2015), τ. Β', σελ. 50  

 Αφιέρωμα στο Δέντρο της Ζωής Για όλους τους πολιτισμούς μέχρι σήμερα, εκτός από τον δικό μας μετανεωτερικό και χρηστικοκεντρικό πολιτισμό, τα δέντρα λόγω της μεγάλης αξίας τους για την ζωή ήταν ιερά. Για μας δυστυχώς όχι μόνο αυτό έχει παύσει, αλλά ακόμη και την τεράστια οικοσυστημική και βιοτική αξία τους δεν σεβόμαστε. Κρίμα! Τουλάχιστον! Φυσικά με αυτό τον τρόπο οδηγούμαστε στην υποβάθμιση της Ζωής σε κάθε τόπο και σε κάθε μορφή. Στην συνέχεια 3 έργα τέχνης, δύο ψηφιδωτά και ένα μπρούτζινο αγαλματίδιο, που δείχνουν αυτή την σχέση του δέντρου με το ιερό, μάλιστα στην περίπτωση του ψηφιδωτού από την Ραβέννα και με την σημερινή μεγάλη εορτή των Θεοφανείων. Πηγή των εικόνων το βιβλίο του Κων. Δ. Καλοκύρη, Το Δέντρο των Χριστουγέννων, Θεσ/νίκη 2001.           Η μητέρα του Βούδα, βασίλισσα Μάγια, μπροστά από το ιερό δέντρο, κάτω από το οποίο γεννήθηκε ο Βούδας [Nεπάλ, 18ος αι.]